Januari

Tja wat hebben wij nou aan die baasjes? Maken ze ons al weken lekker dat we naar Hargen gaan om met onze familie te gaan wandelen...wat denk je? Vrouwtje verkeerde tijd in haar hoofd en baasje kon niet snel genoeg rijden ; file,ongeluk...jaja wat een excuus! Komen we na 2 uur rijden aan in Hargen,waren de jonge honden al op weg. Wij huilen en blaffen want we dachten misschien horen ze ons nog wel,helaas.....Dus hebben baasjes ons meegenomen naar het strand. Waaien joh! De camera werd bijna gezandstraald dus die zat zo weer in de tas. Gelukkig kon baasje nog net 2 foto's maken. Op de terugweg naar de auto kwamen we Star tegen,hebben we gelukkig nog een familielid een lebber kunnen geven! Baasjes hebben daarna nog met alle andere (kletsnatte)baasjes warme chocomelk gedronken en bijgekletst dus was de reis niet voor niets. Ze hebben ons beloofd bij de volgende wandeling heeeel goed de mail te lezen hoe laat en waar we moeten zijn. Wij zijn benieuwd!

En toen was het maandag....Ik(Aiki)werd meegenomen naar het bos door de baas. Die zat maar te zeuren dat ik echt nog een plasje moest doen. Waar maak je je druk om baas?Ik ga eerst nog lekker rennen en spelen dacht ik nog,maar ik voelde wel dat er iets ging gebeuren...Ja hoor,ik mag mee met de auto,joepie,waar gaan we heen? Wat? Dit is een vergissing hoor baas,je rijd naar de Dierenarts... Baas zet mij op de tafel en ik krijg me daar een venijnige spuit in mijn kont...Ik wordt wakker en voel mezelf daar ellendig,wat is er gebeurd? Ik lik mijn buik en zie tot mijn schrik dat daar een snee inzit,oh jee wat hebben ze met me gedaan? Ik moet hier echt weg denk ik! Dan maar de boel op stelten zetten,dan hoort baas mij misschien wel...En ja hoor,ik hoor de DA zeggen; dit is geen gewillig exemplaar om tot het spreekuur te laten liggen,bel haar baasjes maar! Mooi,heb ik goed geregeld. Dan komt baas en ik wil met hem mee maar ik weet niet wat ze met mijn poten hebben gedaan; als ik mee wil lopen zwalk ik door de gang. Ook dat nog denk ik,mijn sprintcarriere naar de vaantjes! Ik kom thuis en heb het zo koud,kan die kachel aan baas? Gelukkig ziet Tijger dat ik ril en komt heerlijk tegen me aanliggen zodat ik het al snel warm heb. Dan komt baasjes moeder Netty en ik hoor ze tegen elkaar zeggen dat de sterilisatie gelukt is...oke dus dat is er met me gebeurd! Ik ga meteen checken of mijn poten het weer doen,ja hoor,ik kan mijn bal halen! Die wordt echter meteen weer afgepakt,ik moet rusten...ahum, jullie kennen mij toch? Dat woord komt in mijn hondenwoordenboek niet voor. Maar ik heb dikke pech. Ik mag 2 weken niet los,zelfs niet in de tuin. Ace speelt het voorbeeldige broertje en daagt mij niet eens uit! Hij is zo voorzichtig met me,ik wordt er gewoon achterdochtig van. Gelukkig vliegen de dagen voorbij en moet ik op controle,alles is goed genezen,nog een paar weekjes rustig aan en ik ben weer de oude!

De baasjes zijn allemaal zo onrustig de laatste dagen. Er staat een tas in de gang en als de telefoon gaat staat vrouwtje al buiten en neemt baasje nerveus op. Ook gaan ze telkens weg en komt Netty bij ons om op te passen. Als ze dan weer terugkomen ruiken we onze Mama en de Toeties...waarom mogen wij niet mee? We snappen het echt niet. Tot maandagochtend 31 Januari. Al vroeg gaat de telefoon en baas klinkt erg opgewonden. Maar vrouwtje is verdrietig en blijft bij ons achter terwijl baas in de auto stapt en wegsjeest. Hij gaat naar onze Mama want wij krijgen er halfboers en/of zusjes bij!

Onze lieve Tijger is bijna 16 jaar geworden. Nooit was hij ziek tot een paar dagen geleden. Hij viel erg af en wilde niet meer eten. Bij controle bij de DA bleek dat hij een hele grote tumor in zijn darmen had die de boel blokkeerde. Opereren zou een riskante en wellicht niet haalbare optie zijn dus hebben we besloten hem dat niet aan te doen. Bedankt voor je vriendschap lieve Tijger!